The post Dwie wioski na szczycie first appeared on Zakwaterowanie Czeskiej Szwajcarii -apartamenty, wellness, przewodnik, joga, wynajem w Czeska Szwajcaria.

The post Pole skowronka first appeared on Zakwaterowanie Czeskiej Szwajcarii -apartamenty, wellness, przewodnik, joga, wynajem w Czeska Szwajcaria.

A potem – że w Czeskiej Szwajcarii nie było uzdrowiska! Byli. Hrabia Jan Josef Thun-Hohenstein, pod wrażeniem mocnych doświadczeń z Karlowych Warów, pragnął mieć źródło lecznicze w swojej posiadłości i zbudować uzdrowisko. w 1768 przeżył, kiedy jego myśliwy odkrył źródło żelaznej wody w Horní Žleb. Analiza wykazała, że jest to bardzo korzystna woda, ba leczniczy, nadaje się do kąpieli i pomaga w leczeniu zaparć, bębnica, złote żyły, problemy menstruacyjne, a nawet upór…

Rok później na wiosnę pojawił się pierwszy prowizoryczny dom, Spa zostało następnie otwarte w 1777 w nowym budynku z cegły. Przed budynkiem stała fontanna z posągiem Neptuna, który nadal jest zdeponowany w Muzeum Dieczyna. Spa prosperowało komfortowo, nawet tyle, że na zamku Děčín jest jeszcze jeden pan, Franciszek Antonin Thun, zdecydował się na rozbudowę i przebudowę. Horní Žleb rósł – pojawiły się tu nowe karczmy, pensjonaty, hotely, prywatne wille, wylądowały tutaj parowce, Leczyli się tu František Palacký i następca tronu Rudolf i księżniczka Stefania…

Rozwój kolei i parowców łańcuchowych przyniósł nieproporcjonalny hałas i paradoksalnie oznaczał upadek uzdrowiska, więc jest Thun in 1906 sprzedany, zrobić spa w 1922 całkowicie anulowane. Tak dziś wygląda dawny budynek uzdrowiskowy. A więc koniec jedynego uzdrowiska w Czeskiej Szwajcarii?

rok, ale nie musiało tak być. Kolejny projekt spa dojrzał w niezwykle aktywnym i kreatywnym szefie księcia Edmunda Clary-Aldringen, właściciel majątku Bynovec, który obejmował również obszar skalisty między Hřensko i Vysoká Lípa. On jest w 1892 rozpoczął budowę hotelu uzdrowiskowego w zacisznym miejscu zwanym Mezní louka, gdzie do tej pory była tylko leśna izba i mały pensjonat. Uzdrowiska klimatyczne i hydroterapeutyczne – taki był zamiar. Budynek był – i jest – ostentacyjny, w stylu alpejskim, ale próba skorzystania z lokalnych źródeł nie doprowadziła do sukcesu, i tak spa zostało przekształcone w okazały hotel z pokojami, salony, biblioteka, czytelnia i palarnia. Z idei spa pozostała przynajmniej kąpiel solna, które były dostępne dla gości.

Zainteresowanie było ogromne, mieszkała tu rodzina książęca, jej przyjaciele i najbogatsza klientela przybywająca podziwiać cud świata, Pravčická brama. W tym samym roku Edmund zmodyfikował ścieżkę u podnóża skalnych ścian, prowadzącą pod Bramą Pravčicką (został rozplanowany i zbudowany przez cały rok 1880) i nazwał go po swojej siostrze Leontinie Gabriele – Szlak Gabriela. Jak widać na zdjęciu, hotel nie zmienił się tak bardzo od ponad stu lat. A więc z zewnątrz…

Jedźmy dalej do czeskiej Holandii, bo tu też powstał jeden projekt spa. Na widoku Szluknowa, w urokliwej dolinie opadającej do bezimiennego potoku, dorastał podczas budowy linii kolejowej między Šluknovem a Rumburk drewniane kwatery włoskich robotników. Kiedy pracownicy odeszli, Pewnego ranka spacerował po mieście wybitny mieszkaniec Šluknova, więc piekarz Karl Schütz. Wpadł na pomysł. I był gotów w to zainwestować. Tu było tak pięknie. I ten spokój. A powietrze!

Już w roku 1887 pod opieką pana Schutza wyrosła karczma „Niebieski Bal”, a kiedy się okazało, że mieszkańcy Šluknova lubią tu kierować swoje niedzielne kroki, coraz więcej budynków zaczęło się powiększać. Sztuczne stawy, pawilon chiński, altanki, promenada, tarasy z leżakami, nawet teatr leśny. Popularność miejsca rosła, wkrótce odkryli go ludzie z bardziej odległych miejsc, co warto było pojechać do ośrodka?, o którym mówi się coraz więcej.

Miejsce otrzymało swoją nazwę przez jakąś grawitację – było to po prostu Karlthal, Dolina Karola, bo tak naprawdę należał do Karla, a on był, którym udało się zamienić leśne pustkowia w magiczne miejsce pełne światła i radości. w 1912 nastąpił ważny punkt zwrotny – miasto zostało kupione przez miasto Šluknov i rozpoczęły się inwestycje. Dwa lata później zainaugurowano tu hotel spa, a miejsce uznano za przewiewne, dziś powiedzielibyśmy klimat, spa. Zaczęła tu przyjeżdżać bogatsza klientela z Niemiec, ale także z bardziej odległych miejsc. Charles Valley była po prostu modna, który nie ustępował w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku.

Na popularności nie straciła też II wojna światowa, właśnie zamienił się w ośrodek rekreacyjno-medyczny armii niemieckiej. Po wojnie Karlovo údolí zostało oddane do użytku przez Przedsiębiorstwo Transportowe Miasta Stołecznego Pragi, które ośrodek zaczął wykorzystywać jako ośrodek rekreacyjny dla swoich pracowników. Od tego czasu mówi się tutaj – w Chateau. Zaczęły się lata pięćdziesiąte.

Zamek miał trzydzieści pokoi, jadalnia, sala teatralna, a później nawet winiarnia. W pierwszych latach istniał też park z altaną, po jeziorze pływały łódki, a amatorzy Šluknova grali w niedziele w teatrze leśnym. Firma transportowa, w duchu narodowego marazmu, jednak używał tylko tego obszaru. Nie poprawił, nie inwestował. Kiedy spada, pojedziemy gdzie indziej, była filozofią tamtych czasów.

Tylko w 1990 naprawy już się rozpoczęły, ale część „zamku” zawaliła się, i tak po czterech latach prace zatrzymały się i nie zostały wznowione. Od tego czasu budynek i park niszczeją, zawaliły się dachy, i wydawało się, że las wkrótce odbierze, co kiedyś należało do niego?.

Dawna chwała wyblakła, niewiele osób tu zabłądziło – i kiedy, był we łzach. Kiedy pojawiło się dwóch marzycieli.

Martin i Emma Bilińscy. w 2016 kupili Charles Valley, a gdziekolwiek muggler pomachał lub pomachał im obydwoma.

Nowi właściciele, jednak nie są zazobanci, oczywiście chcą przywrócić przynajmniej godność Doliny Karola. I tak przestrzeń została oczyszczona, wywieziono naloty i wszelakie elementy, a budynek odzyskał swoją przestrzeń. I nagle jest to znacznie bardziej pozytywny spektakl, niż kilka lat temu. Troszkę…

Ostatnio wykonano tu dużo pracy. W świadomości, że to wszystko jest prowadzone przez dwie osoby z gminy tylko przy pomocy znajomych, okazjonalni wolontariusze pracownicy tymczasowi i uczestnicy imprez charytatywnych – to zapiera dech w piersiach. Zaczęło się od przekształcenia dżungli w obszar, z którym może można coś zrobić. Następnie rozpoczęła się pielęgnacja dawnego parku przed hotelem.

Kopia oryginalnej altany stała się centrum i symbolem wysiłków na rzecz odrodzenia Doliny Karola.

Tak kiedyś wyglądał…

I tak teraz. Jest piękny. Maleńkie tuje osadzone w duchu pierwotnej formy po obu stronach zaczęły nabierać siły. Przed ich wysokimi ciałami staną białe ławki – nawet najwięksi łajdacy pewnie dziś w to uwierzą.

A może łąka w zasięgu wzroku z hotelu ożyje…

Možná i może, że znowu zjemy tu piwo i dobry lunch…

…I będziemy jeździć na łodziach. Nie pozostawiono, niż mieć nadzieję i trzymać kciuki. A może nawet tu i tam położyć rękę do pracy w okazjonalnych brygadach.

W naszej wędrówce w czasie i odnajdywaniu wskazówek w dążeniu do poprawy zdrowia i kondycji psychicznej ludzi doszliśmy do Jetřichovice, gdzie wciąż niedoinformowani goście są zdumieni wielkością i wyglądem zamku. Opuszczone sanatorium dziecięce.

W latach dwudziestych podjęto starania o budowę domu rekonwalescencji w północnych Czechach, co do pewnego stopnia zademonstruje żywotność i empatię społeczną młodej republiki, hojne udogodnienia, podobne do tych, który był rozproszony w korzystnych klimatycznie miejscach w całej Europie. Kopę lat, ale kiedy prowizja latem 1924 przyjechałem na wycieczkę po łące Jetřichovice pod Havraní skála, doskonale osłonięty od północy punktem widokowym Jetřichovice, od południa, wręcz przeciwnie, otwarte na słońce, otoczone skałami i lasami – zdecydowano.

Rok później ogłoszono konkurs architektoniczny, co nie wyszło dobrze. Żadna z dziewiętnastu propozycji nie spełniła intencji – opieka nad dziećmi. Sytuację patową rozwiązał praktyk – kierownik budowy Ludwig Parche, kto usiadł i stworzył projekt, co wydawało się idealne. Rozpoczęła się budowa. Koszty budowy wzrosły do ​​2 700 000 koron, w sumie rekonwalescencyjny dom kosztował dziesięć milionów koron Pierwszej Republiki. I tak mogła być w sobotę 3. wrzesień 1927 (mniej niż dwa lata po rozpoczęciu budowy!) otwarcie domu rekonwalescencyjnego.

O znaczeniu budynku i jego użytkowaniu świadczyła również rzeczywistość, że taśma została przecięta przez Prezydenta RP, Tomáš Garrigue Masaryk. Kronikarz serbski kronikarz wprowadzał fakty do miejskich kronik w wzniosłym języku”., że „taki tłum zwiedzających nigdy wcześniej nie płynął, a nawet Jetřichovice nie doświadczyły jeszcze tak wielkiej aktywności zagranicznej”.

Budynek, który naprawdę wyglądał jak zamek, potężne wrażenie, to było bardzo racjonalne i właściwie ustrukturyzowane. Na parterze obszerny pokój zabaw i jadalnia. Na górę, przebieralnia, toalety, toalety a zwłaszcza sypialnie dla stu pięćdziesięciu dzieci. Na strychu potem magazyn, mieszkania dla nauczycieli, izolatki i pokoje dla lekko chorych, mieszkania dla pracowników wraz z akcesoriami. A tak przy okazji – w piwnicy był – i jest – basen, inny był na zewnątrz.

Przez wiele lat, ponieważ sanatorium zostało zamknięte i wystawione na sprzedaż w 2005, Tysiące dzieci przyjechało tu na zmianę na pobyty lecznicze i relaksacyjne. Jednak przez piętnaście lat budynek stopniowo popadał w ruinę. Biznesplany nie powiodły się i pomysł wielu mieszkańców, że z pomocą państwa będzie można przywrócić budynek do pierwotnego przeznaczenia i ponownie służyć dzieciom lub np. seniorom, pomimo wysiłków niektórych rzeczy, szczególnie oddanych osobistości (Chciałbym powołać Profesora MUDr. Stanislav Tůma i jego cudowna żona Jitka Tůmová), również nie udało się ukończyć.

Jak dziś wygląda w środku? W niektórych miejscach nawet lepiej, niż można by się spodziewać. (Podziękowania dla Víta i Moniki Míkový za zdjęcia.)

Ale przez większość czasu ząb czasu – i prawdopodobnie nie potomstwo – widać lepiej, niż jeden kochany. (Podziękowania dla Víta i Moniki Míkový za zdjęcia.)

Kiedy się wydawało, że losy sanatorium będą podobne, jak los wielu ciekawych industrialnych, budowle sakralne i świeckie w regionie, pojawił się inwestor, która jest właścicielem i operatorem kilku obiektów noclegowych i restauracyjnych w okolicy. Wpadł na pomysł wykorzystania komercyjnego.

Budynek dawnego sanatorium powinien zostać zrekonstruowany w ciągu pięciu lat, z szacunkiem i z naciskiem na jego wartość historyczną. Obok wyrośnie nowoczesny budynek, a cały teren zamieni się w hotel. Przed sanatorium powstanie restauracja na parterze. Powinna zostać zainaugurowana z okazji stulecia budowy. więc Droga Krzyżowa stała się Drogą Męki Pańskiej 3. wrzesień 2027 wychodzi w piątek. Więc taki jest plan.

Zespół architektów budzi nadzieję, ponieważ Atelier Hoffman ma na swoim koncie znaczące, niezwykłe i nagradzane projekty – na przykład poczta Anežka na Śnieżce, ale także duża realizacja na pograniczu Czeskiej Szwajcarii i Czeskich Niderlandów – aparthotel Lípa i kompleks browarniczy Falkenstein wKrasna Lipa.

Wszyscy mamy inne odczucia estetyczne, Każdy z nas ma inne pomysły na wykorzystanie zabytkowych budynków, szczególnie te zbudowane z aspektem społecznym. Ale już czas, co z nią, i jakie mamy opinie, prawdopodobnie się zgodzimy, że uratowanie niezwykłego budynku to zdecydowanie dobra wiadomość.

Jesteśmy u kresu pielgrzymki historii, teraźniejszość i miejmy nadzieję, że przyszłość budownictwa, które mają związek ze zdrowiem człowieka. Zasługujemy na odpoczynek. Więc wróćmy, skąd pochodzimy, do miejsca krystalicznego spokoju, piękno i czystość. Bohemian Cottage to także rodzaj rekonwalescencji lub uzdrowiska, oba ciała, jak i dusze. Więc rzućmy parę i dajmy się rozpieszczać.

Jacuzzi. Wibrująca woda otula ciało i odpędza zmęczenie. Dzień i noc. To ulga, to oczyszcza… jesteśmy mili.

Chciałoby się jeszcze rozgrzać ciało, napełnij go ciepłem, co będzie trwać… Sauna jest gotowy.

Joga. Cztery litery dla ciała, dusza, saldo, pojednanie ze światem. Zastrzyk dodatni. Droga do tego, jak kochać swoje ciało. że podzielimy się nim z człowiekiem niosącym krzyż na ramionach

Jezioro. Motyle i ważki. Odpoczywaj w chłodnej wodzie. I kąpiel słoneczna. Pokój…

Latem do wody, zimą z wody – tak, tutaj jest to możliwe.

Jest wieczór, zimno chwyta krajobraz. Para unosi się z beczki gorącej wody. Bez względu na porę roku, lufa przyciąga jak magnes. Więc chodźmy i zanurkujmy do szyi. Kieliszek w ręku i możemy porozmawiać. Może o tym, jak ludzie od wieków starają się dbać o swoje zdrowie fizyczne i psychiczne. do tonu, czego przeżyliśmy dzisiaj na pielgrzymce po pomniki tego wysiłku. Lub nawet więcej, o czym prawdopodobnie będzie ósmy Szkaplerz…

teraźniejszość i miejmy nadzieję, że przyszłość zabierze niegdyś lśniący klejnot Krásnej Lípa

Możesz również znaleźć inne artykuły ze Scapular na naszej stronie blogu.

The post Pielgrzymka po zabytki służby zdrowia first appeared on Zakwaterowanie Czeskiej Szwajcarii -apartamenty, wellness, przewodnik, joga, wynajem w Czeska Szwajcaria.

Zacznijmy od wieży kościoła św.. Maria Magdalena. Jest otwarty tylko na śmierć, głównie o jakichś większych wydarzeniach. Miałem szczęście na festiwalu piwa rockowego Krásnolipská nádhera, który co roku w sierpniu organizuje browar Falkenstein. Browar, to są dwa obejmujące budynki pod nami – ten z czerwonym dachem i ten z szarym, który jednak jakiś czas temu zmienił kolor na jasnobiały – ale później. Teraz cieszmy się widokiem z góry na Křinické náměstí.

Křinické nie jest nazywane na próżno, przepływa przez nią rzeka Křinice, która wypływa dość blisko – a w Škapulírze na pewno dotrzemy do jej źródeł. Malarz z Krasnolipa, August Frind, malował wówczas plac (rok został napisany 1909), kiedy koryto rzeki Křinice zostało zakryte przez dziewiętnaście lat – a rzeka wciąż szemrze pod powierzchnią – jednak zmaterializował swoje wspomnienia o zmostkowanym strumieniu i czterech posągach strzegących kładki.

Barokowy kościół św.. Maria Magdalena, odpowiednio jego wieża widoczna z daleka. To miejsce od dawna jest święte. Odkąd 14. wieku był kościół, który potem w baroku, jak zwykle w tamtym czasie, zburzyli i zbudowali nowy.

Wnętrze jest piękne, zwłaszcza lekko wysklepione emporia przyciągają wzrok na pierwszy rzut oka. Ponadto tutejsze organy po rekonstrukcji znów są instrumentem koncertowym, wspaniałe imprezy odbywają się tu latem, które warto zobaczyć, a zwłaszcza usłyszeć.

Cóż, spójrz tylko na nie – nie są piękne? I wcale nie, cały kościół?

Naprawdę warto czekać na możliwość wejścia na wieżę. Zawsze czuję się jak Jan Tleskač Foglara uciekający przed tajemniczym M.

Szczególnie, kiedy mogę spojrzeć na gigantyczną ziemię, która rozciąga się na całą nawę i nad prezbiterium”. Oszałamiająca przestrzeń.

Przy dzwonach Magdaleny czuję się jak w mroźnej powieści kryminalnej Ernsta Halla, rodaka z Chomutowa. (pomimo bezlitosnego zęba czasu, obchodzi w tym roku 100. urodziny) Dzwony śmierci. Pomysł, że nagle zaczynają się ruszać, zawsze mnie to niezawodnie przeraża. Dźwięk tych dzwonów można usłyszeć w całym mieście co kwartał i jest to uspokajający dźwięk, starożytne i piękne. Dopiero tutaj zdałem sobie sprawę, jak dzwonki znikają z naszego życia, a także zegary uliczne. Zauważyłeś, że? Jakbyśmy czasem chcieli się śmiać. Udajemy jak małe dzieci, że jeśli zignorujemy jego posłańców, czas się zatrzyma, a my będziemy nieśmiertelni.

Ale perspektywa jest warta wszelkich literackich wspomnień. To jest południowo-wschodnia część placu, czyli dzisiaj – z jednym wyjątkiem, duma miasta. O wyjątku, stąd miłosiernie ukryta za piękną lipą , będzie więcej rozmów.

Na przykład w południowo-zachodniej części placu dominują dwa nowe budynki, czego z pewnością nie hańbią. Zielony budynek jest siedzibą firmy non-profit Czeska Szwajcaria, która na parterze i piwnicy kryje niezwykłą interaktywną ekspozycję krajobrazu kulturowego krainy skał i wąwozów oraz dobrze wyposażone Centrum Informacji. Budynek narożny to kompleks Aparthotelu Lípa, który nie odmawia swoim twórcom o typowych cechach, mianowicie studio Hoffman. Jeśli przypomina ci nową pocztę na Śnieżce, to słusznie – pochodzi od tych samych autorów. Po drugiej stronie ulicy jest dom pełen słodkich tajemnic. Tutaj znajduje się wspaniała fabryka czekolady Mana, Przedsiębiorstwo społeczne. Nie jedz gorącej czekolady i skosztuj lokalnych pralin, a nawet posłuchaj pokusy lokalnego warsztatu kreatywnego czekolady i nie próbuj kształtowania czekolady, to jest grzech, komu nie przebaczono na Sądzie Ostatecznym?.

Jednak Křinice i most nad nimi nie zniknęły całkowicie, zmieniły się tylko ich forma i funkcja. Miasto zwróciło się do rzeźbiarza Kadan Herbert Kizs, przedstawić starożytne dominanty placu we własnym stylu. Zarządzany. Koryto rzeki jest kamienne, a także stylizację samej wody i kładki, rzeźby świętych są wyłożone rzeźbami czterech żywiołów. A jeśli przyjrzysz się uważnie zdjęciu, odkryjesz browar Falkenstein w jego już ukończonej formie, więc także z biało-białym domem kryjącym pomieszczenia produkcyjne browaru. W kolejnym „knajpie” odnajdziesz się bardzo przyzwoicie. I lokalne piwo? Dobrze. Kropka. rok, to hasło Falkenstein, ale to też prawda. Mieszka tu przez cały rok, bo Krásná Lípa od dawna nie jest sennym gniazdem. Jednak przez cały sezon browarowa restauracja rozszerza się na plac, więc jeśli nie w środku, prawdopodobnie usiądziesz na zewnątrz.

Plac jest naprawdę wart dokładnego spaceru. I zwracaj uwagę na szczegóły. Na przykład piękne kamienne okładziny drzwi domowych…

… Albo ten bezkonkurencyjny najsłodszy dom na placu. To trochę jak z lalkami, a starsze osoby prawdopodobnie nie mogą z tym zadzierać.

Kolejny przystojny mężczyzna. I znów pachną! Sem, do Chodská pekárna U Šedými, Niezawodnie przyciągnie Cię zapach świeżych wypieków – słonych i słodkich przysmaków, z czego na medal zasługiwałyby zwłaszcza niegrzeczne, dobre ciasta ze smalcem.

Nie przegap tablicy pamiątkowej po północnej stronie placu. Składa hołd niesamowitej wizjonerce technicznej, Albin Hugo Liebisch, twórcy najpiękniejszych motocykli na świecie.

Rok co rok, zawsze pod sam koniec sierpnia, Na placu odbędzie się spotkanie właścicieli motocykli Liebisch Čechia-Bohmerland. Tu i wtedy są ich dziesiątki, co w pełni zobaczą zaczarowane rakiety śnieżne, wyrusza na zabawną przejażdżkę po okolicy. Coś wyjątkowego!

Rok co rok, zawsze pod sam koniec sierpnia, Na placu odbędzie się spotkanie właścicieli motocykli Liebisch Čechia-Bohmerland. Tu i wtedy są ich dziesiątki, co w pełni zobaczą zaczarowane rakiety śnieżne, wyrusza na zabawną przejażdżkę po okolicy. Coś wyjątkowego!

Sapanie wokół placu zakończymy kolejną ucztą, tym razem w Café U Frinda. Dzieje się tak, ponieważ Křinické náměstí jest naprawdę jadalne. Lody Cię nie zawiodą, ani menu zupy. I potrafią zrobić bardzo dobrą kawę. Ale sam dom też jest ciekawy. Nazywa się U Frinda, ale to nie ma nic wspólnego z malarzem Augustem Frind. Najstarszy zachowany dom w mieście, wbudowany 1729 – należał do rodziny Zillichów przez ponad sto lat, ważni i szanowani lekarze. Nie wiadomo, co Zillichowie mieli na podwórku, i wielu też nie wie, co tam jest dzisiaj?. Więc spójrzmy…

I zobaczmy – przyjemny ogród! Zwykle panuje spokój pomimo pobliskiej drogi prowadzącej z placu. Taka kawiarniana oaza w środku miasta.

Mówiąc o kawiarniach, odwiedźmy pozostałą dwójkę, które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie placu. Nostalgie Café jest cicho przed naprawdę pięknym domem z muru pruskiego.

Pięknie archaiczne wnętrze nie cierpi na syndrom rzeźnika, to nie jest drogie. A malowany sufit na pierwszy rzut oka ekscytuje. Asortyment klasycznych deserów uzupełniają domowe profiteroles i cudowne jabłka w szlafroku. Edith Piaf często dba o atmosferę tutaj. Sielanka i spokój.

Kawiarnia Atelier Krásná Lípa jest zupełnie inna. Znajduje się w domu tuż za browarem Falkenstein.

Charakter kawiarni jest znacznie bardziej miejski, zapisanie się do trendów w duchu Karlín i innych praskich kawiarni. Dużym plusem jest inspirujący sklep z winami (mają tu nawet gruzińskie wina?, którego nie spotykasz tak często). Kawa jest zrobiona ze świeżo palonych ziaren z lokalnej palarni i jest naprawdę dobra?.

Właściciele Jitka i Miloš Kubišt są również muzykami, obrazy i grafikę często natkniesz się tu na wystawie sklepowej i we wnętrzach, których autorami są. Tutaj wszystko jest spokojne, sok z neocase, dla przyjemności mieszkańców i gości.

Naszym kolejnym celem będą piękne wille i domy w Lipnie. Niezwykłe są tutaj błogosławione. Ich królowa, neorenesansowa willa Hielle, znasz już ze Szkaplerza, możesz nawet zajrzeć do środka, więc nie znudzi mi się powtarzanie tego, co już zostało powiedziane. Jednakże: to klejnot.

Ze Škapulíř znacie również wznoszącą się w pobliżu dostojną willę, które zbudował Carl Dittrich 1912 ku pamięci matki – nawiasem mówiąc, powstał w zaledwie trzy lata. Pierwotnym celem był Dom Młodzieży, ale w czasie wojny był szpital, a zaraz po utworzeniu republiki sierociniec. Po II wojnie światowej powstało tu sanatorium dla dzieci, a od początku trzeciego tysiąclecia siedziba Zarządu Parku Narodowego Czeska Szwajcaria.. To są surowe fakty. Ale dom jest…, dodatek, przede wszystkim piękna.

Krasna Lipa, podobny do innych pobliskich miast w czeskiej Holandii, jest pełen willi wystawowych, które ty w drugiej połowie 19. i w pierwszych dekadach 20. wiek został zbudowany głównie przez właścicieli tekstyliów i innych fabryk. Na przykład ta wspaniała willa historyka Kessnera pochodzi z 1866. Jego obecni właściciele nazywają go Romantycznym Pałacem, prowadzą tu hotel i raczej w stylu Barnuma nazywają go „jednym z najpiękniejszych zamków i pałaców w Czechach”. Nie, więc na pewno nie jest, ale jest to niewątpliwie niezwykły przykład smaku tamtych czasów.

Tylko monogram E.K odnosi się do pierwotnego właściciela. wykonane ozdobnie w kratkach z kutego żelaza.

Piękna Villa Römisch znajduje się zaledwie kilkadziesiąt metrów dalej. Ten dom, ładnie ubrany w przyssawkę, ma specjalną funkcję – jeśli przyjrzysz się jej przez chwilę, czujesz, że tu możesz mieszkać.

W końcu zachowałem najsłynniejsze wille po obserwacji willi z Krasnolipa. Willa Palmy. Jest to prawdopodobnie największa funkcjonalistyczna willa w Czechach i została zbudowana przez przedsiębiorcę tekstylnego Josefa Franza Palme in 1926 według planów znanego drezdeńskiego architekta Hansa Richtera. Dziś mieści się tu Dom ze specjalnym reżimem. Piękny budynek – z malowniczą historią.

Kiedy Josef Franz Palme i jego szwagier Adolf Schindler zakończyli fabrykę, Josef zdecydował, że zbuduje na skarpie nad fabryką wspaniałą zabytkową willę. w 1911 został ukończony, a rodzina Palme’a wprowadziła się entuzjastycznie.

Ale wtedy Palme odkrył niesamowitego architekta, Hans Richter z Drezna, pochodzący z pobliskiego Königswalde, dziś Królestwo. Jego funkcjonalistyczne myślenie całkowicie go oczarowało i powierzył mu nie tylko budowę nowej dziewiarni, ale także ich nowe wille. Już po szesnastu latach kazał rozebrać do fundamentów wystawową willę, a Richter zbudował do swojej dyspozycji perełkę funkcjonalizmu., który został ukończony nieco wcześniej, niż rewolucyjny budynek Schindler’s Knitwear, zabytek przemysłowy o wartości porównywalnej z Praskim Pałacem Targowym.

A teraz jedna historia z szuflady smutnych paradoksów. Wysublimowany i ozdobny Deutsches Haus, dawny hotel, wybudowana sala kultury i centrum socjalne miasta 1884, nadal można go zobaczyć na Křinické náměstí. Ale… (Dla lepszej orientacji, tam, gdzie kiedyś stała fontanna z posągiem, lipa rośnie dzisiaj.) W czasach realnego socjalizmu budynek został nieco zmodyfikowany, dopasować się do prądu. Jak to się skończyło??

Niemożliwie. Nawet nie chce się wierzyć, że pod tą monstrualną fasadą dawny piękny neorenesansowy budynek naprawdę się dusi. Jedyną zachętą jest, że to ostatnia plama na twarzy naprawdę pięknego i gościnnego placu.

Krásná Lípa jest po prostu pełna niezwykłych domów. W szczególności dominuje jeden gatunek. Cokoły, cokoły, cokoły – tu też świeci skarb tego regionu. Jest to na przykład przykład absolutnie podstawowego typu cokołu połączonego z podłogą z muru pruskiego(z już wykończonym parterem) w bardzo rozdętym designie – nie ma zbyt wielu masywnych domów z muru pruskiego.

Ten cokół jest ponownie niezwykły z mansardowym dachem, który chowa poddasze opierając swój ciężar na konstrukcji podstawy, co wielu myli tylko z dekoracją. Sztuczki budowlane na bok – dla tych domów (i że są w Krásnej Lipa!) to przyjemność patrzeć! Tworzą charakterystyczny kolor całego regionu.

Z liczby krzyży w mieście wybrałem ten stojący przy ulicy Kyjovskej. To jest krzyż Köglera. (muszę zauważyć, że Kögler był bardzo popularnym nazwiskiem w tej dziedzinie, więc proszę, nie mylić z innym krzyżem o tej samej nazwie, które już znasz ze Szkaplerza.) Ten został założony przez rolnika Gottfrieda Köglera. Krzyż wyglądał jednak zupełnie inaczej – było żelazo, ozdobione metalowymi sylwetkami. (więc Droga Krzyżowa stała się Drogą Męki Pańskiej, Gorąco polecam lekturę znakomitej książki Natalie Belisovej Podróż przez krasnolipsko.) Znajdziesz go w willi Römischa.

Gdy wędrujemy po mieście, nie może zabraknąć jednej z najpiękniejszych rzeźb zwierząt, z tego co mi wiadomo. To prawdziwa duma Krásnej Lipa. Z ogromną cierpliwością czeka na nas metalowy posąg w parku miejskim. To właściwie pomnik poległych w wojnie prusko-austriackiej, którego imiona na tabliczkach z brązu były umieszczane na granitowym cokole. Został odkryty w 1908 przy okazji 60. rocznica panowania Franciszka Józefa I. oraz w ramach obchodów pięćdziesięciu lat działalności Związku Kombatantów w Krásnej Lipa. Często można natknąć się na opis, Więc Lobendav buduje dla niej filar “Lew czeski rozrywa orła pruskiego na kawałki”. Byłbym bardziej ostrożny, Chyba nic nie jest rozdarte na kawałki, to tylko wyraża dominację, bardzo dostojny jak bestia nad zdobyczą. A autor tego piękna? Rzeźbiarz z Drezna Moritz Clemens Grundig.

Grundig nie był cześć, był bardzo rozchwytywanym rzeźbiarzem drezdeńskim, który, nawiasem mówiąc, stworzył bardzo podobny pomnik lwa w Grumbach w Saksonii . Tutaj możesz zobaczyć jego ozdoby i rzeźby w drezdeńskim Wettin Obelisk. Nie zobaczysz go dzisiaj, W 1942 w ramach niemieckiej kampanii ludowej na rzecz datków metalowych na rzecz Führera wszystkie metalowe elementy zostały, stąd ozdoby i posągi, zdemontowane i zamienione na armaty.

Cały piąty Szkaplerz poświęciłem unikatowemu w świecie grobowcowi Dittricha z ciepłownią, więc może tylko jego obecny stan po podstawowej rehabilitacji. Grobowiec już czeka, kiedy miasto Krásná Lípa rozwiąże nowe uwikłania administracyjne i będzie mogło przejąć i wynaleźć budynek, jak ją uratować.

Park miejski właściwie zaczyna się od grobowca. On jest piękny. A stopa turysty rzadko się tu gubi, nawet miejscowi nie przychodzą tu tak często?, na ile zasłużyła ta kolorowa oaza. A więc jest spokój, cisza, regularne koncerty ptaków, w maju wybuchy kwiatów dzięciołów i azalii, strumień, staw… Tu – ale właściwie wszędzie indziej w mieście – jest bardzo ceniony, że długoletni burmistrz miasta to oryginalny zawód (i dusze na zawsze) ogrodnik.

A jeśli jesteśmy w parku, dzieli nas tylko kilka kroków od dużego stawu miejskiego o nazwie Cimrák. To odpręża
jeździć na nim łodzią, Alternatywnie weź małą piaszczystą plażę?.

Przed wojną rada miejska siedziała i negocjowała w budynku na placu, później posłowie przenieśli się do byłej miejskiej kasy oszczędnościowej. Straciła swoją rzeźbiarską dekorację, ale to wciąż piękny zabytkowy dom.

Neorenesansowy budynek z elementami secesyjnymi ukończony w 1900 – Tutaj z kompletną anielską suitą na froncie wieży.

I jeszcze jeden budynek wart jest wyjścia z placu. Dziś jest to dom spokojnej starości, ale kiedyś był to szpital cesarzowej Elżbiety. Jej wygląd tak bardzo się nie zmienił, na pierwszy rzut oka widać tylko lekko bezduszne kwadratowe zastąpienie oryginalnego ozdobnego wejścia…

co wyraźnie widać na pięknym historycznym obrazie. Dla szpitala (a także za wiele innych korzyści) Krásná Lípa zawdzięcza rodzinie Dittrich. Carl Dittrich wraz z siostrami i matką Teresą podarowali teren pod budowę i wnieśli pokaźną sumę pięćdziesięciu tysięcy złotych. Carl zajął się następnie wyposażeniem wnętrza. Siostry Boromejki zadbały o funkcjonowanie szpitala z czterdziestoma łóżkami.

Rzućmy okiem na niektóre budynki i miejsca, które nie pozwalają spać spostrzegawczemu pieszemu. Co mogło być tak zmarnowane, to?? Jeśli zgadujesz historyczną suszarkę do węży strażackich?, nagradzaj się, wygrałeś. Jest nawet chroniony jako zabytek! Jest jednak również dumną strażą pożarną Krásnolip w tym roku 1864.

Nie wyjdzie ci z głowy nawet naprawdę obszerna przestrzeń nad drogą do Krásnego Buku. Sugerują solidne kamienne ściany, że dzieje się tu coś wielkiego i fundamentalnego. I tak też jest – Villa Hirsch, Już jako szwagier.

Został zbudowany kilka razy przez Dittrich, rodzina włókienniczych biznesmenów i mecenasów miasta. Był to dom wielofunkcyjny, w którym mieszkała dość liczna rodzina, ale były też biura Hielle&Dittrich. (więc Droga Krzyżowa stała się Drogą Męki Pańskiej, syn założyciela firmy, Carl Dittrich, miał willę pod Dreznem o nazwie Weißer Hirsch (Biały jeleń), na to wygląda, że Dittrichowie naprawdę porzucili studia.) To jest suwerenna litość, że willa już nie stoi, może być kolejną perełką miasta.

dzielnica, to niesprawiedliwe, pokazywać ci coś, co zniknęło… Ale wiem z własnego doświadczenia, jak taki opuszczony komin straszy człowieka w głowie. Skąd on pochodzi?? Czemu służył…

Szczególnie, kiedy w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się niezwykła willa, o którym możesz przeczytać, że to willa Jägera. Woda płynąca ze studni na terenie naprzeciwko willi (tutaj znowu była restauracja rejsowa Zielony Czwartek?) jest pyszny i ludzie przyjeżdżają tu po to z daleka. Tylko na uboczu, piękny kamienny zbiornik też ma swój własny, pochodzi z 1823 roku… A więc była fabryka, albo nie?

Oczywiście, że ona była. To jest komin i willa, który spokojnie niszczeje zaniedbany przez właściciela, kto podobno mieszka gdzieś w USA, mają sens, Więc Lobendav buduje dla niej filar? z 1893 stała tutaj słynna dziewiarnia Gustava Jägera, w której zostały wykonane bezszwowe pończochy damskie, skarpetki męskie, Rajstopy dziecięce, kurtki, koszule nocne i tak – i znajome majtki, więc. jagrovky. Kiedyś miała własny silnik parowy. Po wojnie rodzina została wysiedlona, ​​a budynki fabryczne popadły w ruinę. Zostały zburzone przez cały rok 2000. Pozostał tylko komin. Byłeś zainteresowany? Po prostu myślę, że dobrze jest być częścią zbiorowej świadomości rzeczy – przez czas. Bo nawet to jest piękne, że przy oferowaniu noclegu w Malutkim domku o nazwie, co nas poprzedziło?.

Ostatni dom, na co wskażę, de facto już nie w Krásnej Lipa (jak również willa Jägera). Ale dawniej ważny Buk Buk od dawna jest jego częścią. Ale willa jest taka piękna i malownicza?, które cię nie zapraszają, żeby to sprawdzić, to byłby błąd, które słusznie możesz mnie winić. Tak kiedyś właściciel piły, pan Alfred Hieke, że zbuduje biurowiec, mieć swoich podwładnych, gdzie służyć. Kiedy to się skończyło, interweniowała żona tartaku, który energicznie ogłosił dom rodzinnym, i tak biura stały się mieszkaniami. Powojenny rozwój nie sprzyjał temu klejnotowi architektury ludowej, W każdym razie zebrali pieniądze i wysiłek i postanowili razem robić interesy. Od Pięknego Buku, konkretnie z willi Jägera, masz to za niebieskim znakiem turystycznym do Bohemian Cottage 1300 m. Podobał ci się spacer?

Więc zamykamy ósmy Szkaplerz, kto chciał zapobiec powiedzeniu „Pod świecznikiem ciemność”. Krásná Lípa jest widoczna z Bohemian Cottage. Byłoby smutno, nie znając tak ciekawego miasta, kiedy człowiek ma kwadrans marszu od legowiska. Pozdrawia Was Rosťa Křivánek.

The post Krásná Lípa, czyli o mieście, który jest PIĘKNY i jest w nim LEPSZY first appeared on Zakwaterowanie Czeskiej Szwajcarii -apartamenty, wellness, przewodnik, joga, wynajem w Czeska Szwajcaria.